Ten este Buño o feitizo dunha vangarda milenaria. 
Botixo que renuncia ao volume pechado 
Para alucar a alborada.

Hai tempo foron usadas 
Para beber o sangue do pai, 
A asa torta certifica a ruindade, 
Garfo no toco, man incompleta. 
Esquecida a cerimonia atroz, 
Nestes días apenas queiman gorxas. 
 

Liñas onduladas –como a mar da Costa da Morte, sempre en movemento- e círculos concéntricos que nos lembran os motivos abstractos dos petroglifos das laxas dos montes. En suma, a cerámica 
popular de Buño é todo un testemuño vivente da historia de Galicia, quizais desde os tempos do Pai Breogán.

A alfarería é un acto de creación. As mans demiurgas do oleiro educen as 
formas que a materia informe do barro contén potencialmente. Por iso, o mito 
bíblico da antropoxénese fala dun Deus alfareiro. 
 

As cuncas de Buño xa non levan viño, nin leite, nin caldo mais aínda gardan as formas, a fasquía do caldo, do leite, do viño. Días de vento, desacougo, buscamos os nomes das cousas, identidade. Fasquía das cuncas, moito presta, dá solaz. Dígoche Buño e teño nos beizos o nome mesmo da Terra.

Buño, corpo arxiloso, diáfanos contornos 
Que impermeabilizo lembrados na memoria. 
 

Veu o cacao dun mato misterioso, en terras novas alén do océano, e 
fíxose unha milagre doméstica, o chocolate. Corazón negro da América, gardado mesto e quente na terra bergantiñá cocida dos oleiros de Buño. 
Altas temperaturas. 
 

Oleiro: naciches dun pulo auroral 
Para millorar o mundo 
Presidirás, labrego dos ouxetos 
O corazón do home puro e novo 
Que andamos preparando. 
 

Onde as mans do oleiro pousan 
Vai el, vai ela. 
No barro o corpo, 
O riso en verniz, 
E no conxunto, arrolados polo torno 
Imos todos, tamén nós.