BUSCADOR






21º Año - 5ª Época - 25/03/2017
FEROS CORVOS Nº4

EDITORIAL

E já coas quenturas do verao, chega de novo esta praia de palavras que um dia nos deu por chamar FEROS CORVOS.  Chega cumha folha aberta que encheu Abel Mendes e com outras três, igual de abertas, que cobrimos os demais. (Os demais somos nós e sodes vós quando vos animades). 
Coas quenturas do verao chega tamém algo que outro dia nos deu por chamar ENCONTRO DE ESCRITORES/AS.  Desde aquela encontramo-nos anualmente, quando se manifestam os primeiros calores do solstício. Este é o terceiro ano e tentaremos botar o dia em Vimianço divagando arredor dumha pergunta: Literatura, para quem? 
De momento, a literatura que poda haver nestas quatro páginas, vai para vós. 
 

GASPAR DOMÍNGUEZ MÉNDEZ (XINZO DE LIMIA)

SISMOGRAFÍA  Á tardiña xa notaras raro ó corvo 
e a esa cuza canela que rilla na cortiña. 
Miraches para nós nas primeiras sacudas 
mais sabes ben que o gando 
non che atende ás pequenas.  Omnipotencia en grolos de receo. 
Neste estrondo hai verdade; 
haina mesmiño no varexo das pólas 
pois hoxe non vai vento nin sarabia mesquiña. 
Algo eterno se solta nun chao sublevado 
e sentes no chiar das anduriñas 
que esta terra que treme non é túa.  Volve ó rego, paspán! 
Polo dagora os cómaros resisten 
e os estragos son outros. 

MARILAR ALEIXANDRE

táboa de multiplicar árbores 

bidueira é con b de branco 
branco como a lepra, 
os longos rabos do b 
desempenados como riscas de xiz. 
Na cortiza branca da bidueira 
sutil como a casca do ovo 
os indios dos tempos idos 
(antes do alcohol barato, das plumas de plástico) 
escribían mensaxes instantáneas 
fráxiles como todo o que vale a pena. 
bidueiras como mulleres de loito, 
como prisioneiros famentos 
na interminable estepa do país do medio, 
unha mitteleuropa ou outra, 
montando garda ós espectros 
de Dachau a Matthausen. 

ollo coas acacias, 
con c de coitelo. 
son máscaras de entroido 
que esconden o gume das súas follas 
nun estoupido de lámpadas amarelas. 
Unha acacia ou mimosa nun entroido, hai anos, 
partiume a língua en dous. 

e que dicir das magnolias 
com m de mágoa 
que te asaltan por sorpresa 
con esa creación excesiva 
de flores pesadas como chumbo, 
as linguas ou sexos dos pétalos 
murchas antes de abrirse. 
Non quero ver magnolias, non 
teñen contención, non 
son discretas. 
Esa paleta de cores carnais 
non se acorda coa miña roupa 
nin cos mobles do living room. 

plataneiro, con p de prender, 
con p de pólvora e pincel, 
falsos como ningunha árbore, 
que levan na codia un mapa 
con promesas de viaxes incumpridas. 

árbores de inverno, 
o último libro que 
Sylvia 
antes de pousar a cabeza 
no acougo enganadizo 
do forno de gas. 

TOMÁS LIJÓ

O PROSPECTO DE ARNEIRO 
 
 Saen sempre ás seis da mañá. Os máis pequenos van con eles por aquelo de xogar a ser maiores. Collen as pezas menos fráxiles, carregan os bocadillos nas bolsas de saco e corren tras dos pescadores monte arriba. Ó principio é cousa de xogo. É o pracer de atopar rincóns novos, outeiros novos, novos matorrais, novos piñeiros e novos tobos. Logo, á medida que o sol fai presencia e a néboa marcha a cabalo dos animais do bosque, unha hora máis tarde do bico de mamá, o xogo é xa cousa de admiración e asombro. Esperan quedos detrás dos piñeiros máis grosos, mirando ós seus pais lanza-las canas imperturbables, e a medida que os bisbiseos e os berros de silencio se convirten na única mensaxe fática que reciben dos concentrados traballadores, caen no máis profundo aburrimento. É entón cando, cansos de xogar a ser maiores, os pequenos do lugar se xuntan, e coas bolsas de apañar cogumelos e os cordóns dos zapatos fan cometas coas que correr monte arriba-monte abaixo, sempre lonxe dos seus pais, por aquelo de  non amola-la pesca. 
 
Os homes de Arneiro son concienzudos no seu traballo. Arman de esperanza os anzois e lanzan as canas con forza. De cando en cando, a tanza queda amarrada no terreno, e entón, todo é cousa de saber tirar con maña. Unha mistura de tacto e forza, de suavidade e brusquidade. Trátase dun acto de conciencia, dunha adicación profunda á tarefa que só consiguen tras longos anos de traballo. A pesca de monte foi sempre unha aspiración fundamental de tódolos homes de Arneiro. Ó principio a tarefa é gratificante, a idea de estar mellorando no seu bástalle ós arneiráns para renovaren forzas  e continuar sen desexos de deserción. Ademáis, o costume de acompañar ó pai ó monte dende pequenos, crea neles un ansia forte coa que chegan armados ó seu primeiro día de traballo. É así que durante os primeiros anos de vida, os nenos arneiráns xogan a ser maiores acompañando ós seus pais, e esperan con ansia o día da primeira xornada. Nesas primeiras xornadas, entre lanzamento e lanzamento, entre sorriso e sorriso, ese sorriso único, esa sensación de vencedor, ese goce privilexiado que só os arneiráns na súa etapa de ingreso poden sentir, os xa pais de nenos que comezaban a xogar a ser maiores polo monte, lembran as súa primeiras saídas, aqueles tempos en que facían as veces de utilleiros dos seus páis, e aquelas primeiras carreiras monte ariiba-monte abaixo, con aquelas primeiras caidas, e con aquelas cometas feitas a base de cordóns de zapatos e bolsas de apañar cogumelos. Pasadas as primeiras xornadas de pesca, os arneiráns obteñen toda a paciencia da práctica da memoria, e só nese regocearse no pasado, os arneiráns atopan a capacidade de seguir adiante na arte da pesca no monte. Os novos homes de Arneiro son concienciudos no seu traballo. Arman de esperanza os seus anzois e lanzan as canas con forza. De cando en cando, a tanza queda amarrada no terreno, e entón, todo é cousa de saber tirar con maña. Unha mistura de tacto e forza, de suavidade e brusquidade. Trátase dun acto de conciencia, dunha adicación profunda á tarefa que só chegarán a conseguir tras longos anos de traballo.   

Dende que Arneiro existe, contan as súas sacerdotisas, existe o prospecto. O prospecto é un libro feito de pasta de argazo que, segundo conta o prospecto, apareceu un día, o mesmo día que apareceu Arneiro, na praia de Arneiro, pegado á Rocha Máxica, que segundo conta o prospecto antes tiña o nome de Pedra dos Corvos, pero eses son contos de prehistoria, que como o prospecto conta non deben ser considerados parte da historia de Arneiro, e polo tanto, son anteriores ó propio Arneiro, é dicir, que a efectos de Arneiro e a efectos do prospecto, non existiron nunca. Ninguén pregunta porqué, pero alí, naquela rocha, hai unha máqina de bocadillos onde os nenos do lugar apañan a comida que levan ós seus pais aló no bosque. O feito é que dende sempre, os habitantes de Arneiro respectaron ó pé da liña as ordes do prospecto, e se no prospecto dí que non pregunten porqué, os arneiráns non preguntan por qué. Porque os arneiráns son moi respetuosos, fieis e relixiosos. No prospecto puideron ler os primeiros habitantes destas terras, que as mulleres e as súas fillas deben cuida-lo culto do prospecto, e que os homes e os seus fillos deben obedece-lo culto do prospecto, e exerce-la tarefa da pesca en pleno monte. É así, que o  prospecto explica cómo os pequenos deben acompañar ós seus pais a pescar no monte facendo as veces de utilleiros ata o día en que, por orde das sacerdotisas, lles é adxudicado un dos nenos semicriados na comunidade sacerdotal do lugar para facerlle-las veces de utilleros. Ese día, antes de sair ó monte, o novo pescador e o seu fillo adxudicado, acompañan ó pai-avó adxudicado ata a rocha máxica, dende onde este comeza a nadar mar adentro ata que non se saiba nada del. Entón, o novo pai ensina ó pequeno a preme-lo botón que provoca a expedición dun bocadillo, e lle ensina os utensilios menos fráxiles para que carrete detrás súa. Unha vez no monte, o pai comeza a pesca tan ansiada, e o pequeno, cheo de inquedanza observa abraiado desexando que chegue a súa primeira xornada. Ante o aburrimento, xunto cos novos pequenos do bosque, corre monte arriba-monte abaixo, xogando cunha cometa feita coa bolsa de apañar cogumelos e os cordóns dos zapatos. 

XAVIER RODRÍGUES FIDALGO

GOSTARIA-ME CONTESTAR-CHE NUM LUGAR MAIS TRANQUILO 

Em realidade, nom o sei. Nom tentei sabê-lo nunca. Hai cousas, como essa, que se fam sem pedires-te permisso. Fam-se e já está, porque si, porque nom. Como, mejo e respiro sem necessitar umha justificaçom que lhe proporcione sentido ao comer, mejar ou respirar.  Nom sei... Ao melhor esperavas outro algo, umha resposta diferente, própria do escritor que nom som, que nom quero ser.  E assi a todo, se souber explicar isto que provocou que agora esteja aqui, no dedo gordo deste pé, quando só hai uns minutos estava no bar da esquina tentando contestar as tuas perguntas de futura jornalista, bebendo umha cerveja, fumando um cigarro, outra cerveja e um cigarro... E agora aqui, no tornozelo, tratando de nom piorar a caligrafia polas encostas... Porque de ser, deve ser algo assi.  O corpo dá o aviso (um pruído, um rilar por todas partes, trepando-che a barriga, por todas partes, bailando-che na nuca) e ainda que te resistas, ainda que te resistas! Começa, começas, e quando te dás conta já nom é possível parar, e entom estou nas cuxas e vou indo e vou volvendo e por mais que volva nunca regresso totalmente, as pegadas, o carrejo, vam quedando, manchando o branco, cobrindo de vazios novos o vazio inicial. Nom sei... Ao melhor a explicaçom está aí, na mesma chispa que fijo que a tua entrevista adquirisse esta outra forma, anel no embigo, regato irregular de palavras cara o estómago, e o jornal do teu corpo já nom é o periódico da faculdade, pola calor e por esse rilar em todas partes, gaveando o bico das tetas, cravando dentes diminutos no pescoço, nom é o periódico da faculdade, garatujando sussurros nas orelhas... Si... Quiçá aí está a resposta, neste poema delirante que vou gravando já no espinhaço, e o jornal do teu corpo nom é o periódico da faculdade, pero quando manhá te leiam, talvez entendam porquê escrevo.

SUSO BAHAMONDE

Dios existe, pero es ciego e idiota
Álex de la Iglesia


E por primeira vez 
fun víctima da miña ironía. 
Construín unhas ás de cadavre 
e unha luces de noite inversa. 
Atravesei a cidade en festas, 
espertei co suor vermello da razón 
espido, cun anel no pene 
e a ilusión, a de vivir. 
Unha viaxe ao atardecer 
unicamente comigo 
e a pucha do cazador 
no ferrocarril que atravesa a terra 
cara ao infinito. 

PACO DE TANO

A COSTA DA MORTE DO SOL 

Ista é, a nosa costa 
o noso mar 
cheo de trasnos. 
Romperemos as xanelas 
para recibir 
a caricia do sal 
na cara 
despexando as mentes 
que nunca farán calar. 
É o sinal 
da nosa liberdade 
coas pedras, cheas de lapas 
espetadas 
nas almas. 
Escoitando as lendas 
niste paraíso, soñaremos 
en ser gaivotas 
e voaremos 
enriba do mar 
da morte. 


A TORMENTA 

Unha noite, 
a máis escura, 
o ceo anóxase coa terra 
e un raio 
fúranos o corazón 
salpicando 
o sangue da iñorancia. 
 

MODESTO FRAGA

Lento bruar 
as ondas asolagan 
a memoria 
e descenden lentas 
no aturuxo da tarde  Un acerbo ronsel 
de escuma 
coita a brisa 
e só o silencio 
—temeridade nosa— 
é un devalar errante 
onde se perde o norte 
e o naufraxio 
existe. 

RAFA VILLAR

VIAXE A UN LIBRO DE POEMAS  A Celso Fernández Sanmartín, mozo lalinense, deulle por publicar un libro de poemas. Bah, nada novo. ¿Que rapaz ou rapaza non quere ver publicados os seus versos? 
Mais velaí que o Celso tiña preparada unha sorpresa: o libro non levaba título. Na portada só había un debuxiño a cores, que contrastaba felizmente co gris da cartolina do libro. 
A sorpresa transformouse nunha incomodidade para críticos, libreiros, bibliotecarios e para algún que outro poeta, que non sabían como facer para citar o tal libro ou para falar del. 
Non comprendían que os títulos son só as palabras que lles sobran aos poemas e a Celso, que cos seus aforros pagara a edición do libro, non lle sobrara nin unha para o título. 

MIRO VILLAR

ESTE CORPO CIDADE DE HARMONÍA 

Aquí, para que se abram os poros na floresta
ANTÓNIO RAMOS ROSA

Este corpo cidade nace en algarabía 
cada noite que chegas nimbada por odores 
cálidos, que semllan ananás dos Açores, 
para entrares espida na nosa apostasía. 

Cada noite este corpo, cidade de harmonía 
convulsiónase, branco, pálido de tremores 
e réndes vencido polos teus dedos flores 
que percorren felices a pel en cada estría. 

De harmonía rebenta, coa lenta brevidade 
de amármonos en labios secos e suorosos 
que agora se recobren de líquidos acuosos. 

Pálido de tremores, este corpo, cidade 
de harmonía, rebenta cando acodes presta 
aquí, para que se abran os poros na floresta. 

ALEXANDRE NERIUM

Abrupta pedra coma a terra nosa 
ornando fuches co cicel errante 
mentres o teu amor perseverante 
amosa á terra a pedra máis fermosa. 

Enfesta catedral maxestuosa 
sinalando o camiño ó camiñante, 
tímpano co lintel exuberante 
reencarnando a figura relixiosa. 

Obradoiro de loita e pensamento 
mirando o ceo na noite silandeira. 
Ara e buril, fervor e sufrimento, 

tecendo parteluces na ladeira. 
Eixo e temón, tesón e fundamento, 
ondeando os velames da galera. 

Hemeroteca