BUSCADOR






21º Año - 5ª Época - 25/03/2017
FEROS CORVOS Nº4. SECCIÓN FOLHA ABERTA

ABEL MENDES BUJEIRO

Abel Mendes nasceu em Berna (Suíça) no ano em que morreu o ditador que aparecia nas "rúbias". Aos treze anos começou a escrever e já nom hai quem o pare: Suores, Monoestación Fragmentada, Da última Madrugada, O Enlevo das Molladas, Extravío, Recital por Alberto, De Maravilla e Pero si, som os títulos dos poemários (inéditos) que leva feito. Membro do Batalhom Literário da Costa da Morte, di que o seu é umha busca da "poética do quotidiano em cada verso".

No conjunto de textos que aqui vos oferece "tentava homenagear a todos aqueles nados baixo o sino dos estrelados". Política é "um esforço criativo fruito dumha filiaçom incondicional polos netos e bisnetos de Quinito, finado a maos do fascismo na guerra do 36".   

POLÍTICA

Cos ollos do avó vin o que el viu nos de seu pai. 
Os seus ideais morreron de inanición na última xudiada do leste. 
Vin  como a súa descomposición 
se evidenciaba 
na infección das pálpebras. 
Ningunha pomada llas sanaría xa endexamais, 
pero había algo de esperanza nos ollos do avó: 
Cecais coas borras da cafetería do inferno mailo 
traballo pola supervivencia, 
e o inconformismo 
coa experiencia arrecadada nunha 
ducia de contendas perdidas, 
poderiamos acada-la extinción do lume por asfixia. 
Cecais o seu inferno sexa o noso ceo, Manoliño. 
Fixo que algunha sorpresa ha de ter a etrnidade pra quen edificou a súa historia co resntimento, 
aínda que fose baixo palio. 
 
 
¿Quen sabe canto vale a esperanza pra quen viu encherse cemiterios de xente que renunciou a tela? 
Xente que naciu morta, 
xente que non era forza viva. 
Nos ollos do avó había algo de esperanza, 
coma o pouso ao viño. 
Na súa morte houbo muito de victora, 
por iso morriu en paz. 
Non precisaba esperanza. 
antes ca el morreron as cáusticas proclamas e quen lanzou a millóns de homes a morrer sen maior armamento ca elas, 
pero ficou a vergoña infinda de quen os matou pra sobrevivirlles, 
pra se manter na suntuaria opulencia dos reises  da máis miserenta natureza, 
e ningunha enciclopedia, 
ningún erudito-charlatán-nihilista-orgánico, 
catapultado ós nosos receptores de televisión pola última facción do partido único en ter o gusto de nos gobernar, 
poderá restar un ápice á súa exigua e indocumentada gloria. 
 
 
Morriu perdedor, 
mais non vencido, 
e na mala hora da morte, 
soubo que nos fillos e netos deixaba en boas mans a administración da victoria. 
Si, 
pra o avó a victoria eramos nós. 
Vino nos seus ollos. 
 

Nos ollos do avó vin piñeirais máis fermosos ca un xardín suíso e cadros coma os de Seoane, 
vin a miña avoíña na parrillada da casa dos Amadores, 
vin o primeiro becerro que naciu na casa nova, 
o casamento de miña tía, 
a romería de San Bieito no día do meu bautizo e o de meu curmán, 
a cea de ano vello, 
cando meu pai voltou pra sempre das minas de Asturias 
e vin a nuite seguinte ás eleccións municipais primeiras, 
cando meu tío saíu concelleiro. 
 
 
Nos ollos do avó vin unha chea de cousas, 
entre elas a mesma mágoa que el viu nos de seu pai 
porque con el sentía esvaerse unha parte da historia 
que xamais ía ser contada, 
a historia dos pequenos Marotos, Narváez e Pavías da Galiza, 
dos pequenos duques de Angulema, 
dos pequenos Esparteros e Canoviñas, 
que tamén por istes vales andiveron con intrigas arredor do Antigo Reino e o seu pobo, 
a fermosa durminte Galiza. 
A historia de como por aquí pasaron catro constitucións e media, 
antes da longa e soterrada guerra sen política na 
que por designio divino morriu media España, 
ficando dela algunha que outra reliquia mui loubada 
en actos de sociedade, 
aínda que por acrovacias da historia se convertisen 
en cativos estigamas de quen en auxilio da súa ánima se apresurou a lle dar terra. 
 
 
Nos ollos do avó vin a decepción dos últimos corenta, 
cando o comezo doutra vida se abortou no proxecto e 
a paz pasou polo insomnio sen enxendrar outra cousa que resignación. 
A morte rexenerábase vequendo galegos ó estranxeiro 
coma resíduos dunha colonia da que ninguén lle consta exitencia, 
e o avó ía avellentando coa inexorabilidade dun tempo 
no que cada mencer era o comezo dunha pequena guerra. 
 
A finais dos sesenta, o avó sentíu nos alicerces como quen tiña a obriga de cambia-lo curso da historia, 
acuitelaba en Cochabamba polas costa ó derradeiro 
abandeirado dunha liberdade que ó Leste lle semellou allea; 
e entón decatouse de que a súa vontade non atoparía 
praxe senón nun relevo xeracional imposible, 
porque non se lle pode dar en herdo ós fillos unha guerra perdida. 
Na primeira feira de Quintáns, 
logo de eu rematala carreira, 
o avó encargou pra min o primeiro traxe e doume o máis grande consello: 
Xa sei que pra un Ferreiro no é doado vivir sen política, 
pero procura que sexa a derradeira das túas preocupacións, Manoliño. 

O futur

Hemeroteca