O lugar de Buño aséntase sobre chans de arxila pouco productivos en labores agrícolas. En troques, este condicionante exóxeno propiciou o desenvolvemento dunha importante actividade económica vencellada á producción oleira : a grande calidade e as diferentes características do abano de barros atopados en Buño convertérono no centro de cerámica popular de máis sona en Galicia. 

A diversificación e o desenvolvemento desta industria da cerámica foi notable nas últimas décadas : a partir das pezas tradicionais de antigas maneiras céltigas, algúns oleiros comezaron a experimentar formas modernas e innovadoras, sendo concretamente a incorporación da muller ao labor creativo o que propiciou a maior revolución da oleiría de Buño. Carme Labrador Fariña  foi a primeira amosando o seu estilo propio. Esperanza Lema Fondo integrou máscaras alleas e outros motivos galegos á tradición oleira, e novos valores como Dolores Faya Puñal e Pilar Gómez Caamaño continúan a proporcionar novas interpretacións ao arte de Buño. 

A oleiría tradicional de Buño caracterízase principalmente pola súa cor escura e vidrada, decorada a pincel fino. As pezas máis populares e demandadas son as de uso tradicional coma pratos, viradeiras, chocolateiras, botixos, etc. 

Os múltiples obradoiros artesanais en funcionamento que perpetúan esta enxebre profesión -algúns dos oleiros aínda cocen en vellos fornos do século XVIII- encóntrase nos fogares dos propios artesáns, pequenas tendas onde o visitante pode atopar todo tipo de pezas ou incluso observar o proceso de elaboración desta inxel cerámica. Unha mostra permanente desta riqueza oleira está exposta no Museu da Cerámica de Buño, no edificio de Expobergantiños. 

A actividade oleira do lugar intensifícase na primeira quincena de agosto coa celebración na Casa do Oleiro da Mostra de Alfarería de Buño, grande festa-escaparate das mellores pezas manufacturadas no cerne galego da oleiría tradicional. Outras festividades importantes na localidade son o San Antón en xuño, Santa Filomena en agosto, e o Enterro da Micaela no Entroido, no que unha xigantesca moneca é levada por toda a aldea ata rematar coa súa queima. 

Perto de Buño, na parroquia de Cambre, os quebrados cantís morren violentamente no océano, orixinando un acolledor contraste a senlleiras e pequenas praias de San Miro, Os Riás, As Torradas e A Pradeira.  

Desde estes brancos areais érguese 383 metros cara ao ceo o Monte Neme, mítico alto compartido polas parroquias de Leiloio e Razo. No seu cume existía un lendario cromleque chamado "Eira das Meigas", destruído por mor da actividade mineira de extracción de wolfram. Desde a cima albíscase un vasto panorama que abrangue do Cabo Prior ata a Ría de Corme. No pé do Monte Neme, "Monte Sacro", como esta toponimia do antigo idioma celta galego indica, pódense ollar as terras de Carballo, Malpica, as illas Sisargas e o espacio natural de Baldaio. 

Para saberes máis sobre Buño :  
Concello de Malpica : Rúa Emilio González, 1 / 981 72 03 18  

Para coñecer mellor a tradición desta terra:
Oleria de Buño

Onde comer:
Restaurante Casa Elías