Roberto Traba Velay
Fisterra

Xa sabemos que nos duros, lonxanos e ás veces lembrados tempos da posguerra, a cidadanía, que dirían uns, ou o pobo, que dirían outros, carecía de dereitos e todo o mundo - que é oque en realidade queren decir uns e outros - o que si tiña era unha boa chea de deberes e obrigas.

As tarefas eran o cumprimento máis que relixioso de todo o que estaba prohibido. E estaba prohibido todo, desde o baile agarrado a Marx, e desde a pronunciación das palabras comunismo ata o streptease integral do brazo de Gilda, aquela pecadenta extremidade de Rita Hayworth.

Por suposto que tamén estaban prohibidos o dereito á folga ou o estraperlo, pero ainda así sempre houbo xente que entre tanto mandamento intentou buscarse a vida do mellor xeito posible, sen facer mal a ningén, traballando moito máis que duro e desenvolvéndose entre a liña imaxinaria do permitido e non permitido que unhas veces axustadamente, e outras de xeito dictatorial, marca o poder político.

Entre esta xente de hai alomenos sesenta anos atrás, topámonos con mulleres como a señora María de Goriña, que hoxe en día pasaría máis amplamente de folga de transporte de viaxeiros. Primeiro, porque non estaría permitida, e segundo porque aquelas mulleres que se adicaban ó comercio - intercomarcal - de peixes e outras viandas non necesitaban de ningún tipo de coche de liña para desprazarse porque o facían a pé, coa cesta á cabeza e chea de sardiñas que elas mismas asaban nas lareiras ata as tantas da mañá, para logo vender ou trocar por patacas, millo ou cebolas en terras de Baio, Vimianzo ou Baiñas.

Ás veces - case sempre - tiñan que andar escapando da Xunta da Abastos porque eran tempos de racionamento e como che colleran cunha boa partida de pan de trigo levávala clara. O que menos che podía pasar era que cha requisaran, e con sorte, deixábanche marchar, recibindo unha palmadiña no lombo e un paternal - Señora, que no vuelva a pasar que estas cosas no están permitidas -.

De Fisterra eran sete ou oito as que descansando en cada pasadoiro tardaban ata seis días en chegar a Santa Comba. A señora María di que todo o mundo se portaba ben con elas. ainda hoxe lembra un campamento militar que había en Baio. O capitán que mandaba o destacamento sempre lle mercaba as sardiñas, pero había un soldado de Madrid, Nicomedes, que sempre lle decía: - ¡María, benditas sean las veinticinco mil vueltas que dió tu padre por encima de tu madre! -. Eran tempos duros e lonxanos aqueles da posguerra, pero sempre había algún curruncho de onde sacar un grato recordo e algún que outro Nicomedes, que seguro que habería moitos.
 

Lugares	Natureza	Lecer	Contos	Pousada	Economía

 

Feito da man de Abertal Información : costadamorte@finisterrae.com